Legendes aan de praat

Meet the legends. Het programma van de Intergem vermeldde niet veel meer dan de aanwezigheid van Bernd Munsteiner, Manfred Wild en Helmut Wolf. En veel meer was het dan ook niet. Een genoeglijk samenzijn met de drie heren moest het worden. Maar daar zit je als verslaggever niet op te wachten. Je wilt nieuws horen en zien. In een presentatie, in welke vorm dan ook, was niet voorzien. Zelfs een eenvoudige versnapering in de vorm van koffie ontbrak. Dus werden het drie praatjes met drie heren bij drie vitrinekasten om te horen wat hen bezig houdt. Gezien de leeftijden wordt dat steeds minder, maar bij de pakken neer zitten is nog een station te ver voor hen. Nu we een station ter sprake brengen, Manfred Wild werkt aan een mini spoorbaan. Natuurlijk weer helemaal over de top, zoals we dat van hem gewend zijn. Een project waar hij al bijna een jaar mee bezig is. En als het goed gaat kan hij volgend jaar op de Intergem het resultaat  presenteren. Het geheel  is modulair opgebouwd om te kunnen vervoeren. Daarom kon hij nu een klein stukje laten zien. Een uitspanning met terras. Banken en tafels van puur goud. De stoelen 3 mm groot, het cafédak van robijn. Eveneens gouden lantarenpaaltjes. Naar we vrezen met een ledlampje in de bergkristallen lichtarmatuur. Zo is Wild wel. Als je iets maakt, moet het ook werken. Reken erop dat ook vanuit het café straks licht en geluid komt. Als dan alle elementen af zijn, wordt het gemonteerd op een bergkristallen plaat van 108×76,6 cm en vormt dan het kleinste complete edelsteenspoor ter wereld. Mogelijk ook het enige.

Mafred Wild Foto: Diebe-Media
Mafred Wild
Foto: Diebe-Media

Naast alle gefrut met het spoorbaantje had hij tijd gemaakt om een nieuw ei te presenteren. Wild is een meester in het maken van Fabergé-eieren, maar meestal inventiever. In zijn vitrine stond ook een granaatei. Het Roomse ei zoals hij het noemde. Bedoeld voor een in opspraak geraakte Duitse bisschop door wie het museale stuk uiteindelijk niet werd afgenomen. De schalen van het ei zijn geslepen uit een 8160 gram zwaar brok Almandiengranaat uit India. Ze zijn 150×120 mm en van die ruim 8 kg is nu nog maar 5696,75 ct over. Verder zijn in het ei 456 briljant geslepen diamanten verwerkt totaal 8.50 ct. Daarnaast nog 5 gele diamanten die in blokvorm zijn geslepen, 10.04 ct, een diamant octaëder van 5.74 ct en verder kristal rood email en het nodige aan gewicht aan 18 kt geelgoud. Voor hem dus de Teuerste Ertzbisschof Aller Zeiten. Een nieuwe koper vinden zal niet meevallen. Behalve zo’n groot ei had Manfred Wild ook nog een kikker-ei gemaakt. Bescheiden van formaat van blauw email en veel 18 kt geelgoud om alles tot een geheel te smeden. In het ei een broche in de vorm van een kikker, waarvan het lijf is gemaakt van een 35.94 ct ruwe diamant. Naast het Rooms-rode ei zie je het bijna niet terug. Zo overweldigend is het rood ten opzichte van het lichte blauw van het heel veel kleinere kikker-ei. Niet onvermeld moet blijven het Vingerhoed-ei. Gemaakt van wit email, 18 kt geelgoud, bergkristal, citrien en amethyst. In het ei zitten twee broches verborgen van vlinders, waarvan de vleugels gemaakt zijn van ametrien. Als je het interieur hiervoor hebt, kan het citrienklokje iets voor je zijn. Een forse plak citrien voorzien van een klokje met een 8-daags uurwerk. Bijna te eenvoudig voor Manfred Wild maar het past prima in zijn etalage met superkitsch. Niet schrikken als je ooit iets hoort over de Orchidee van Mexico. Het is een bloem van wit email met 18 kt geelgouden frame. De bloem is verder opgesierd met 9 Mexicaanse vuuropalen, totaal 305,8 ct en omlijst met briljant geslepen diamant, tsavoliet en mandarijngranaat. In de bloem vind je een broche van 18kt geelgoud en platina.

Tegenpool van Wild is Helmut Wolf. Wolf is de man van groot, groter, grootst. Zijn werk is dan ook niet alleen maar voor de sier voor binnen bedoeld. Een aantal stukken gedijt buiten prima. Zeker als je tuin groot genoeg is om een bergkristallen zuil op een voet van lapis en jade mooi uit te laten komen. Het geheel is manshoog en mijn goudgerande bankrekening komt nog niet in de buurt van de aanschafprijs. Die hij overigens niet wil noemen. Waar hij niet geheimzinnig over is, is een bergkristallen schaal van 90 cm doorsnee. Deze is zo dun geslepen dat deze in water drijft. Een secuur werk waar hij 18 jaar aan heeft gewerkt. Niet dagelijks. Hooguit twee maanden per jaar. Voor zoiets zeldzaams moet diep in de buidel worden getast. 1,2 miljoen eurootjes maar dan wel de garantie dat hij nooit meer een tweede maakt. Voor hij die garantie geeft, zegt Helmut nog wel op samenzweerderige toon, alsof niemand het mag horen: “Iemand moet toch het nieuwe ruw betalen.” Zijn werk vraagt grote investeringen in ruw materiaal en zijn vrouw Inge probeert de hand op de knip te houden om dagelijks ook nog wat te eten op tafel te krijgen. De rekening voor een brok robijn in zoisiet waar hij iets van gaat maken heeft hij onlangs twee maanden voor haar verborgen weten te houden.

Bernd Munsteiner Foto: Diebe-Media
Bernd Munsteiner
Foto: Diebe-Media

Iemand die niets verborgen hoeft te houden voor zijn familie is Bernd Munsteiner. Edelstenen slijpen doet hij eigenlijk niet meer. Hij is drukker met het maken van collages, mozaïeken meer. Ultradunne plakjes agaat of lapis of  welke edelsteen dan ook, zet hij tegen elkaar aan om surrealistische vlakken te creëren. Het geeft geen figuratieve voorstelling, maar toch blijf je lang en geboeid staan kijken naar de kleurnuances, die hij heeft gerangschikt. Het zagen van deze 1 mm dunne plakken wordt overigens door een extern bedrijf gedaan. Dat is zo specialistisch, dat het in eigen huis gewoonweg niet kan. Het samenstellen van de, laten we het toch maar schilderijen noemen, is een geduldwerkje. Meer puzzelen eigenlijk. Uren passen en meten, oppakken en op een andere plek weer neerleggen. Totdat de sfeer die het uitstraalt tot tevredenheid stemt. Bernd is er dagen mee bezig om een lijst van 50×50 cm met een vorm te vullen die hem goed dunkt.
In de vitrine nog wel een oude creatie van hem. Een obelisk van aquamarijn, circa 10 cm hoog, gemaakt uit het ruw, waaruit ook de fameuze Dom Pedro, tegenwoordig in New York te bewonderen, is geslepen.